Κανόνας 80/20: Η “Αρχή του Pareto” εφαρμοσμένη στην Προσωπική Ανάπτυξη

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένας Ιταλός οικονομολόγος, κοινωνιολόγος και μηχανικός, ο Βιλφρέντο Παρέτο, παρατήρησε στον κήπο του, κάτι φαινομενικά ασήμαντο: το 80% της συγκομιδής των μπιζελιών του, προέρχονταν από το 20% των πιο δυνατών φυτών του.
Αργότερα παρατήρησε ένα ασύμμετρο μοτίβο στην κατανομή του πλούτου της εποχής του διαπιστώνοντας ότι το 80% της γης στην Ιταλία, ανήκε στο 20% του πληθυσμού της.

Από αυτή την αρχική διαπίστωση προέκυψε ένας γενικότερος κανόνας: πως σε πολλά συστήματα, ένα μικρό ποσοστό αιτιών, ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό των αποτελεσμάτων. Από τότε, η αρχή αυτή έχει επιβεβαιωθεί ξανά και ξανά σε πάρα πολλούς, φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους, τομείς.

Ο Κανόνας 80/20 ή “Αρχή του Pareto”

Αυτή η εμπειρική παρατήρηση, είναι ευρέως γνωστή σήμερα, ως η “Αρχή του Pareto” και ξέφυγε γρήγορα από τα στενά όρια της μακρο-οικονομίας για να εξελιχθεί σε έναν καθολικό αξίωμα της Φύσης και της ανθρώπινης δράσης.

Στην πιο απλή της μορφή, η αρχή αυτή υποστηρίζει τον εξής “χρυσό” κανόνα: Το 80% των αποτελεσμάτων (ή των συνεπειών) προέρχεται από το 20% των αιτιών (ή της προσπάθειας).

Αν αναλύσουμε αυτή την έννοια, κατανοούμε πως δεν πρόκειται για μια ακριβή μαθηματική εξίσωση, αλλά για μια φιλοσοφική υπενθύμιση της ανισορροπίας του Κόσμου. Μας λέει δηλαδή, ότι τα πράγματα στη ζωή δεν είναι κατανεμημένα ισομερώς (50-50). Αφού μία πολύ μικρή μειοψηφία δράσεων, χαρακτηριστικών ή ανθρώπων (20%), παράγει τη συντριπτική πλειοψηφία των αποτελεσμάτων (80%).

Σήμερα,  είναι ένα από τα πιο χρήσιμα νοητικά μοντέλα που βρίσκει εφαρμογές όχι μόνο στην Προσωπική Ανάπτυξη, αλλά στην Οικονομία, στα Επαγγελματικά, στην Παραγωγικότητα, παντού!

Εφαρμογή στην καθημερινότητα

Στις Επιχειρήσεις: Το 80% των κερδών μιας εταιρείας προέρχεται συνήθως από το 20% των κορυφαίων πελατών της (ή από το 20% των προϊόντων της).

Στην Παραγωγικότητα: Το 80% της ουσιαστικής δουλειάς που βγάζεις μέσα στη μέρα, το ολοκληρώνεις στο 20% του χρόνου σου (συνήθως όταν έχεις απόλυτο focus και δεν χαζεύεις στο κινητό).

Στις Σχέσεις: Το 80% της χαράς, της υποστήριξης και της ουσίας που παίρνεις, προέρχεται από το 20% των επαφών σου (τον στενό σου πυρήνα φίλων και συγγενών).

Στην… Ντουλάπα σου: Φοράμε το 20% των ρούχων μας, το 80% του χρόνου! (Τα υπόλοιπα απλά τα κοιτάμε και περιμένουμε “εκείνη την ειδική περίσταση”…)

Αυτό που κάνει την αρχή του Pareto τόσο χρήσιμη, δεν είναι η μαθηματική ακρίβεια των ποσοστών —δεν είναι πάντα ακριβώς 80/20— αλλά η νοοτροπία που προτείνει. Γι’ αυτό και προηγουμένως, την αποκαλέσαμε: “νοητικό μοντέλο”.

Μας ενθαρρύνει να αναζητήσουμε τί πραγματικά έχει σημασία: ποια είναι τα “λίγα και σημαντικά” που οδηγούν στα περισσότερα αποτελέσματα; Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να εστιάσουμε τον χρόνο και την ενέργειά μας, εκεί όπου θα έχουν τον μεγαλύτερο αντίκτυπο.

Η “Αρχή του Pareto” σαν επιταχυντής της Προσωπικής Ανάπτυξης

Προσωπική Ανάπτυξη και Στοχοθεσία

Ας δούμε πως μπορούμε να εφαρμόσουμε τον “Κανόνα 80/20” της αρχής του Pareto. 

Μία παγίδα που πρέπει ν’ αποφύγουμε, είναι: η ψευδαίσθηση ότι “όλα έχουν την ίδια σημασία”. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε ταυτόχρονα 10 αδυναμίες μας, βάζουμε και 15 διαφορετικούς στόχους για τη νέα χρονιά, και στο τέλος, εξαντλημένοι και απογοητευμένοι, δεν πετυχαίνουμε τίποτα.

Σύμφωνα με τον “Κανόνα 80/20”  της αρχής του Pareto, το 80% των αποτελεσμάτων μας, προέρχεται μόλις από το 20% των προσπαθειών μας. Στην προσωπική εξέλιξη, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να δουλεύουμε “πιο σκληρά” και να αρχίσουμε να δουλεύουμε “πιο έξυπνα”, εστιάζοντας στα λίγα και ζωτικά, αντί για τα πολλά και ασήμαντα.

Με όρους αυτοβελτίωσης, αν στρέψουμε την προσοχή μας στον εσωτερικό μας κόσμο, θα διαπιστώσουμε πως το 80% των καθημερινών μας αντιδράσεων, των φόβων ή των μοτίβων που μας “ενοχλούν”, πηγάζει από ένα πολύ μικρό πυρήνα (20%) βαθιά ριζωμένων (περιοριστικών) πεποιθήσεων.

Αντί να παλεύουμε επιφανειακά με δεκάδες καθημερινά συμπτώματα άγχους ή αναβλητικότητας, η ουσιαστική δουλειά της αυτογνωσίας μας μπορεί να βελτιωθεί αν εντοπίσουμε εκείνη τη μία ή τις δύο κεντρικές πεποιθήσεις (π.χ. “πρέπει να είμαι τέλειος για να με αποδεχτούν”) που γεννούν όλη αυτή την ψυχική φθορά. Αλλάζοντας αυτό το 20% της ρίζας του προβλήματος, μετασχηματίζουμε το 80% της συμπεριφοράς μας.

Η “αρχή του Pareto” στην ανάλυση SWOT

Η Ανάλυση SWOT (Δυνάμεις, Αδυναμίες, Ευκαιρίες, Απειλές) είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο χαρτογράφησης. Όμως, μια γεμάτη λίστα SWOT μπορεί να προκαλέσει σύγχυση. Πώς θα εισάγουμε τον κανόνα 80/20;

Στις Δυνάμεις (Strengths): Ποιο είναι το 20% των ταλέντων ή των δεξιοτήτων σου που σου φέρνει το 80% της επιτυχίας, της αναγνώρισης ή του εισοδήματός σου; Αντί να προσπαθείς να είσαι “καλός σε όλα”, γίνε άριστος σε αυτό το κομβικό 20%.

Στις Αδυναμίες (Weaknesses): Δεν χρειάζεται να διορθώσεις κάθε μικρό σου ελάττωμα. Εντόπισε το 20% των αδυναμιών σου που προκαλεί το 80% των προβλημάτων σου (π.χ. η αναβλητικότητα ή ο φόβος της δημόσιας ομιλίας). Δούλεψε μόνο εκείνες τις “κρίσιμες” αδυναμίες που πραγματικά σε κρατάνε πίσω.

Η “αρχή του Pareto” στην Στοχοθεσία S.M.A.R.T.

Το να θέτεις στόχους με τη μέθοδο SMART (Συγκεκριμένοι, Μετρήσιμοι, Εφικτοί, Σχετικοί, Χρονικά Προσδιορισμένοι) είναι η απόλυτη συνταγή υλοποίησής τους. Αλλά ποιους στόχους θα επιλέξεις να κάνεις SMART;

Σύμφωνα με τον κανόνα 80/20, αν έχεις μια λίστα με 10 επιθυμητούς στόχους, οι 2 από αυτούς -πιθανότατα- θα σου δώσουν το 80% της ικανοποίησης, της εξέλιξης ή των χρημάτων που επιθυμείς. Το λάθος θα ήταν να ξοδεύεις την ίδια ενέργεια, φτιάχνοντας SMART πλάνα με την ίδια ιεράρχηση και για τους 10.

Πρακτική Εφαρμογή: Αξιολόγησε τη λίστα σου. Βρες τους 2 στόχους με τον μεγαλύτερο αντίκτυπο (high-impact goals). Εφάρμοσε το πλαίσιο SMART αποκλειστικά σε αυτούς και αγνόησε (προς το παρόν ή βάλε σε αναμονή) τους υπόλοιπους 8.

Η “αρχή του Pareto” στο “Παράθυρο Johari” & την αυτοαξιολόγηση

Όπως είδαμε σε προηγούμενη ανάλυση, όταν ζητάμε ανατροφοδότηση (feedback) για να μικρύνουμε την “Τυφλή μας Περιοχή”, μπορεί να βρεθούμε αντιμέτωποι με πολλές διαφορετικές απόψεις και επίθετα.

Αν έχεις μπροστά σου μια λίστα με 55 χαρακτηριστικά, το 20% αυτών των χαρακτηριστικών (σχεδόν τα 10) είναι εκείνα που ευθύνονται για το 80% της συμπεριφοράς σου, των καθημερινών σου αντιδράσεων και της εντύπωσης που αφήνεις στους άλλους.

Αυτός είναι ο πυρήνας σου. Τα υπόλοιπα (το 80% της λίστας) είναι δευτερεύοντα. Μπορεί να τα εμφανίζεις πού και πού, ή υπό συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά δεν είναι αυτά που οδηγούν το “όχημα” της προσωπικότητάς σου.

Το φίλτρο του 80/20: Δεν αξίζουν όλες οι κριτικές τον ίδιο χρόνο ανάλυσης. Το 80% της βελτίωσης των διαπροσωπικών σου σχέσεων, θα έρθει αν αλλάξεις το 20% των πιο “ενοχλητικών” ή δυσλειτουργικών συμπεριφορών σου, που σου επεσήμαναν οι άλλοι. Βρες αυτό το 20% και κάνε το προτεραιότητα.

Καθημερινή διαχείριση χρόνου & συνηθειών

Στην καθημερινή μας ρουτίνα (με όρους αυτοβελτίωσης), ο χρόνος είναι ο πιο πολύτιμος πόρος. Ο κανόνας του Pareto μας δείχνει ότι το 80% της παραγωγικότητάς μας συμβαίνει στο 20% του χρόνου μας (συνήθως σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας που έχουμε μέγιστη ενέργεια και μηδενικούς περισπασμούς).

Βασικές μας Συνήθειες: Το 80% της θετικής αλλαγής στη ζωή μας προέρχεται από ένα 20% “βασικών συνηθειών” (π.χ. μπορεί να είναι οι επαρκείς ώρες ύπνου, ένας πρωινός περίπατος, πρωινή γυμναστική, ή μισή ώρα απόλυτης ησυχίας μακριά από οθόνες ή 30 λεπτά διάβασμα).

Αντί να προσπαθείς να αλλάξεις όλη σου τη ρουτίνα, ή να προσθέσεις άλλες 10 “θετικές συνήθειες”, άλλαξε 1-2 κομβικές συνήθειές σου, που θα παρασύρουν θετικά και τις υπόλοιπες.

Συναισθηματική νοημοσύνη και σχέσεις

Ο “κανόνας 80/20” βρίσκει απόλυτη εφαρμογή και στον κοινωνικό μας περίγυρο, επηρεάζοντας άμεσα τη συναισθηματική μας νοημοσύνη και τις ηγετικές μας ικανότητες. Ιστορικά και Κοινωνιολογικά, ο άνθρωπος δεν εξελίχθηκε για να διατηρεί εκατοντάδες επιφανειακές συνδέσεις.

Στην πραγματικότητα, το 80% της συναισθηματικής μας υποστήριξης, της έμπνευσης και της αυθεντικής μας χαράς, αντλείται από το 20% (ή και λιγότερο) των ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε.

Η συνειδητοποίηση αυτή, μας απελευθερώνει από την ανάγκη να αρέσουμε σε όλους. Μας επιτρέπει να κατευθύνουμε την προσοχή μας (και την ενέργειά μας) στις σχέσεις που έχουν πραγματική ουσία, εκείνες που μας εξελίσσουν, εκείνες που μας προκαλούν ή μας βοηθούν ν’ αναπτυχθούμε.

Η τέχνη της “αφαίρεσης”

Η προσωπική εξέλιξη δεν αφορά το να κάνεις περισσότερα πράγματα, να βάλεις περισσότερους στόχους ή να δουλέψεις περισσότερες ώρες. Είναι ουσιαστικά, η τέχνη της αφαίρεσης.

Ο Κανόνας του Pareto είναι ένας εστιασμένος “φακός”, που σε βοηθά να δεις καθαρά. Είτε κάνεις μια SWOT ανάλυση, είτε θέτεις SMART στόχους, η ερώτηση που πρέπει να σε καθοδηγεί είναι πάντα μία: “Ποιο είναι το δικό μου 20% που θα φέρει το 80% του αποτελέσματος;”. Βρες το, και εστίασε εκεί όλη σου την ενέργεια.

Αυτό είναι και το μεγάλο μάθημα της “αρχής του Pareto”, είτε μιλάμε για στοχοθεσία είτε για αυτογνωσία: Εντόπισε τα λίγα και “ζωτικά” (το 20%) που κάνουν την πραγματική διαφορά, και ρίξε όλη σου την προσοχή εκεί! Αλλιώς, θα αναλώνεσαι συνέχεια στα πολλά και “ασήμαντα” (το 80%) χωρίς να βλέπεις ουσιαστική πρόοδο.

Κίνδυνοι και συμβουλές

Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι θυμίζει το γνωστό σλόγκαν: “Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο!” (κατά το παγκοσμίως γνωστό “Work smarter, not harder” του Αμερικανού μηχανικού Allen F. Morgenstern τη δεκαετία του 1930). Αλλά αυτή θα ήταν μία επικίνδυνη απλούστευση, όπως θα δούμε παρακάτω.

Η “Αρχή του Pareto” δεν αφορά -σε καμία περίπτωση- την τεμπελιά ή την αποφυγή του κόπου. Αφορά την οξύνοια. Είναι ένα εργαλείο βαθιάς αυτογνωσίας που μας καλεί να διαχωρίσουμε τα “λίγα και ζωτικά” από τα “πολλά και επουσιώδη”.

Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι να κάνουμε περισσότερα πράγματα σε λιγότερο χρόνο, αλλά να ανακαλύψουμε πού πραγματικά αξίζει να επενδύσουμε το πεπερασμένο απόθεμα του χρόνου και της ύπαρξής μας.

Παρά τη δημοτικότητά της, η“αρχή του Pareto” δεν είναι απόλυτος φυσικός νόμος. Δεν εφαρμόζεται παντού με τον ίδιο τρόπο και μπορεί να παρερμηνευτεί αν χρησιμοποιηθεί υπερβολικά απλοϊκά.

Ωστόσο, ως εργαλείο σκέψης, παραμένει εξαιρετικά χρήσιμο διότι μας βοηθά να ξεχωρίζουμε το ουσιώδες από το δευτερεύον και να παίρνουμε πιο στοχευμένες αποφάσεις, είτε πρόκειται για επαγγελματικούς, είτε για προσωπικούς στόχους.

Η ιδέα ότι μπορούμε να χαρτογραφήσουμε το χάος της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από ποσοστά, κανόνες και μετρήσιμα αποτελέσματα, μας προσφέρει μια ανακουφιστική ψευδαίσθηση ελέγχου. Όταν ανακαλύπτουμε εργαλεία όπως η αρχή του Pareto, ο ενθουσιασμός της “βελτιστοποίησης” συχνά μας παρασύρει.

Αρχίζουμε ενστικτωδώς να βλέπουμε τα πάντα –τον χρόνο μας, τις συνήθειές μας, την ψυχολογία μας, ακόμα και τους ανθρώπους γύρω μας– ως μεταβλητές σε μια “εξίσωση παραγωγικότητας”.

Ο βασικός κίνδυνος, είναι η υπεραπλούστευση, ή η υπερβολική αναγωγή των πάντων στον κανόνα 80/20. Εμφανίζεται όταν προσπαθούμε να ποσοτικοποιήσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο. Ούτε η Φύση, ούτε ο Κόσμος λειτουργεί με καθαρές, προβλέψιμες αναλογίες.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Μπορεί σε μια περίπτωση να ισχύει 70/30, σε άλλη 90/10, και σε κάποια άλλη καθόλου. Αν κάποιος προσπαθήσει να “εξαναγκάσει” τα δεδομένα να ταιριάξουν σε αυτό το μοτίβο, κινδυνεύει να αγνοήσει σημαντικές πληροφορίες.

Η “αρχή του Pareto” ευνοεί την εστίαση σε άμεσα αποτελέσματα. Όμως κάποιες από τις πιο σημαντικές επενδύσεις —όπως η μάθηση, οι σχέσεις ή η καινοτομία— αποδίδουν μακροπρόθεσμα και όχι άμεσα. Αν κυνηγάς μόνο το “γρήγορο 80%”, μπορεί να χάσεις ευκαιρίες που χρειάζονται χρόνο για να ωριμάσουν.

Αν προσπαθήσουμε να “κόψουμε δρόμο”, να εξαλείψουμε τη διαδικασία ζύμωσης επειδή φαντάζει χρονοβόρα ή μη παραγωγική, καταλήγουμε με μια επιφανειακή, επίπλαστη εκδοχή του εαυτού μας, στερημένη από το βάθος, που μόνο η ουσιαστική εμπειρία και η τριβή μπορεί να προσφέρει.

Η λάθος ιεράρχηση επίσης, μπορεί δημιουργήσει πρόβλημα. Αν πιστέψεις ότι μόνο το “20%” έχει αξία, μπορεί να παραμελήσεις δραστηριότητες που φαίνονται μικρές αλλά είναι απαραίτητες για τη συνολική λειτουργία. Για παράδειγμα, σε μια δουλειά, το 20% των ενεργειών μπορεί να φέρνει το μεγαλύτερο κέρδος, αλλά το υπόλοιπο 80% (υποστήριξη, οργάνωση, συντήρηση) είναι αυτό που κρατά το σύστημα λειτουργικό. Αν το αγνοήσεις, το “αποδοτικό” κομμάτι καταρρέει.

Άλλο ένα επικίνδυνο, τυφλό σημείο αυτής της νοοτροπίας, αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις. Αντιμετωπίζοντας τον κοινωνικό μας περίγυρο με όρους στενού ωφελιμισμού –προσπαθώντας, για παράδειγμα, να κρατήσουμε δίπλα μας μόνο το 20% των ανθρώπων που μας προσφέρουν το 80% της “αξίας” ή της θετικής ενέργειας– διαπράττουμε ύβρη απέναντι στην ίδια την κοινωνιολογική μας φύση.

Η ψευδαίσθηση του ελέγχου μπορεί να μας δώσει μια αίσθηση βεβαιότητας, ότι μπορούμε πάντα να εντοπίσουμε αυτό το “κρίσιμο 20%”. Στην πράξη όμως, αυτό δεν είναι πάντα ξεκάθαρο. Συχνά το καταλαβαίνουμε εκ των υστέρων. Αν θεωρήσουμε ότι το έχουμε βρει από την αρχή, μπορεί να πάρουμε αποφάσεις με υπερβολική αυτοπεποίθηση, που δεν θα οδηγήσουν στα αναμενόμενα.

Τέλος, η απόλυτη προσήλωση στην αποτελεσματικότητα στερεί χώρο από το απρόβλεπτο, το αυθόρμητο, την δημιουργηκότητα, ή την καλλιτεχνική έκφραση. Πολλές σημαντικές στιγμές και ανακαλύψεις προέκυψαν από φαινομενικά “χαμένο” χρόνο. Από την άσκοπη περιπλάνηση σε μια πόλη, την ανάγνωση ενός μυθιστορήματος χωρίς πρακτικό όφελος, μέχρι μια συζήτηση που κρατάει μέχρι το πρωί, χωρίς συγκεκριμένες προσδοκίες.

Όλα αυτά αποτελούν τον ζωτικό, αχαρτογράφητο χώρο όπου ανασαίνει η αυθεντικότητά μας.

Η “Αρχή του Pareto” είναι ένα εξαιρετικό διαγνωστικό εργαλείο για να εντοπίσουμε πού σπαταλάμε την ενέργειά μας από συνήθεια, αδράνεια ή φόβο. Είναι μια πυξίδα που δείχνει κατεύθυνση, όχι το ίδιο το ταξίδι. Το όριο τίθεται τη στιγμή που κατανοούμε ότι δεν είμαστε μηχανές παραγωγής αποτελεσμάτων. Η ζωή δεν είναι ένα “πρόβλημα” που πρέπει να λυθεί, ούτε ένα “σύστημα” που πρέπει να βελτιστοποιηθεί στο μέγιστο.

Είναι το θάρρος να πεις “όχι” στα πολλά, ώστε να κάνεις χώρο για τα λίγα που έχουν πραγματικό βάρος. Και η δυσκολία δεν έγκειται στην κατανόηση του κανόνα, αλλά στην ειλικρίνεια που απαιτείται για να εντοπίσεις το δικό σου 20%.

Η ανακάλυψη αυτού του ζωτικού 20% σπάνια είναι μια μοναχική πορεία. Απαιτεί τριβή, καθρέφτισμα και διάλογο με ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες υπαρξιακές αγωνίες, πέρα από έτοιμες λύσεις και φθηνούς εντυπωσιασμούς.

Στον χώρο που σιγά-σιγά χτίζουμε, επιδιώκουμε ακριβώς αυτό: να αναδείξουμε μαζί εκείνες τις λίγες, ουσιαστικές ψηφίδες που συνθέτουν την πιο αυθεντική εκδοχή μας. Ίσως κάπου εκεί, σε αυτό το μικρό ποσοστό ουσίας, να συναντηθούν και οι δικοί μας δρόμοι.

Η πραγματική ωριμότητα απαιτεί να ξέρεις πότε να χρησιμοποιείς τα στρατηγικά εργαλεία και πότε να τα αφήνεις στην άκρη για να βιώσεις απλώς την ύπαρξη, με όλη της την ακατάστατη, μη-μετρήσιμη ομορφιά!

Εμείς στο Spectroom, πιστεύουμε ακράδαντα πως ο άνθρωπος εξελίσσεται, όχι όταν προσπαθεί να αποδώσει τέλεια, αλλά όταν επιτρέπει στον εαυτό του να είναι ολοκληρωμένος. Και σε αυτή την πορεία προς την αυτογνωσία, ίσως ανακαλύψεις πως κάποιες φορές το πιο “άχρηστο” κομμάτι του χρόνου σου, είναι αυτό που τελικά δίνει νόημα σε όλα τα υπόλοιπα…

Εσένα, ποιο είναι αυτό το μικρό ποσοστό δράσεων, σκέψεων και ανθρώπων που διαμορφώνει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου;

Βιβλιογραφικές Αναφορές & Πηγές (για περεταίρω μελέτη)

1. Vilfredo Pareto, Cours d’économie politique (1896): (Το θεμελιώδες έργο όπου διατυπώθηκε αρχικά η στατιστική παρατήρηση της κατανομής).
2. Koch, R. (1998). The 80/20 Principle: The Secret to Achieving More with Less. (Το βιβλίο-ορόσημο του Richard Koch που πήρε την οικονομική θεωρία του Pareto και την εφάρμοσε πρακτικά στις επιχειρήσεις και την προσωπική ζωή).
3. Juran, J. M. (1951). Quality Control Handbook. (Ο Dr. Joseph Juran ήταν ο πρώτος που “βάφτισε” την αρχή με το όνομα του Pareto και εισήγαγε την έννοια του “the vital few and the trivial many” – τα λίγα ζωτικά και τα πολλά ασήμαντα – που αποτελεί τη βάση της σύγχρονης στοχοθεσίας).
4. Ferriss, T. (2007). The 4-Hour Workweek. (Ο Ferriss χρησιμοποιεί εκτενώς τον κανόνα του Pareto ως το απόλυτο εργαλείο για personal management, εξάλειψη του περιττού άγχους και αύξηση της παραγωγικότητας).
5. Clear, J. (2018). Atomic Habits: An Easy & Proven Way to Build Good Habits & Break Bad Ones. (Αν και εστιάζει στις συνήθειες, η φιλοσοφία του βιβλίου ταυτίζεται με τον κανόνα 80/20 μέσω της έννοιας των “keystone habits” – οι λίγες συνήθειες που φέρνουν τα μεγαλύτερα αποτελέσματα).
6. Greg McKeown, Essentialism: The Disciplined Pursuit of Less: (Δεν αναφέρεται στενά στον Pareto, αλλά αποτελεί τη φιλοσοφική προέκταση του κανόνα στην προσωπική ανάπτυξη, εστιάζοντας στην αναζήτηση της ουσίας μέσω της αφαίρεσης).