Στέλιος ΣέρραςΗ μητέρα του, είχε μόνο ένα μάτι…
Ντρεπόταν γι’ αυτήν, και ώρες-ώρες την μισούσε…
Δούλευε σαν μαγείρισσα στην Φοιτητική Λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές, για να βγάζει τα έξοδά τους.
Δεν ήθελε να του μιλάει, για να μην ξέρουν ότι είναι το παιδί “αυτής με το ένα μάτι”.
Φοιτητές και φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα, και σχολίαζαν μεταξύ τους πώς δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα…
Μα και από μικρός, είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.
Μια μέρα, όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να τον χαιρετήσει, του πει ένα «γεια».
Ένοιωσε πολύ απαίσια… «Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό»;… αναρωτιόταν…
Την αγνόησε επιδεικτικά, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα περιφρόνησης κι έτρεξε μακριά της.
Την επόμενη μέρα, κάποιοι από τους συμμαθητές του φώναξαν: «Εεεε, η μαμά σου είναι τέρας μ’ ένα μάτι!».
Ήθελε να πεθάνει… ήθελε να εξαφανιστεί από την ντροπή, ν’ ανοίξει η γης να τον καταπιεί…
Όταν γύρισε σπίτι, της είπε θυμωμένος: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!»…
Εκείνη τον κοίταξε στοργικά και δεν του απάντησε.
«Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά, με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές και τα κατάφερα· μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει. Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;»… έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του.
Τα χρόνια πέρασαν. Κάποια στιγμή παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!
Μια μέρα, μετά από χρόνια απουσίας, η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
Αν και πάντα φρόντιζε να μαθαίνει για την ζωή του γιού της, δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της…
Έτσι έσφιξε την καρδιά της, μάζεψε όσο κουράγιο είχε και χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού του…
Μόλις άνοιξε η πόρτα, τα παιδιά του -που ήταν κοντά- άρχισαν τρομαγμένα να κλαίνε· εκείνος θύμωσε -φυσικά- μαζί της, επειδή είχε πάει χωρίς να τον ρωτήσει, χωρίς αυτός να της το ζητήσει, και χωρίς να τον προειδοποιήσει…
Τότε της φώναξε προσβλητικά: «Πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Έξω! Φύγε!».
Η μητέρα του έσκυψε το βλέμμα και απάντησε γαλήνια: «Με συγχωρείται κύριε, λυπάμαι πολύ! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση»… κι έφυγε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως ήταν η γιαγιά τους.
Όχι πολλά χρόνια αργότερα, βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του, από το δημοτικό σχολείο.
Θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε.
Μίλησε στη γυναίκα του, και της είπε θα πήγαινε στην συγκέντρωση.
Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πέρασε από το σπίτι που μεγάλωσε. Έτσι μηχανικά, χωρίς λόγο και μόνο από περιέργεια.
Ο γείτονας, που τον αναγνώρισε, του είπε ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πολύ πρόσφατα.
Καθόταν σιωπηλός κι ατάραχος. Σχεδόν ανακουφισμένος. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ.
Ο γείτονας του έδωσε ένα γράμμα, που είχε αφήσει η μητέρα του γι’ αυτόν.
Το πήρε -αναγκαστικά. Kάθισε στα σκαλοπάτια του ερημωμένου σπιτιού του και το άνοιξε.
«Αγαπημένε μου γιέ, σε σκέφτομαι συνέχεια.
Λυπάμαι για όλες τις φορές που σ’ έκανα να ντραπείς για μένα…
Λυπάμαι που εμφανίστηκα ξαφνικά στο σπίτι σου και τρόμαξα τα παιδιά σου…
Έμαθα από κάποιους συμμαθητές σου ότι θα έρθεις για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω.
Φοβάμαι ότι ίσως δεν τα καταφέρω και καθόλου· η ώρα μου είναι κοντά.
Έγραψα αυτό το γράμμα, ζήτησα να στο δώσουν, αν δεν με προφτάσεις.
Στεναχωριέμαι που τόσα χρόνια σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός, αλλά και όσο μεγάλωνες…
Βλέπεις, όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου..
Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι…
Έτσι σου έδωσα το δικό μου…
Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα μπορούσε να δει και να χαρεί τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι…
Θα έχεις πάντα όλη την αγάπη μου!…
Η μητέρα σου»
*** Οι εικόνες είναι από ΑΙ image generator, για την βελτίωση του story-telling.
Αν αυτό που διάβασες σε άγγιξε, σε προβλημάτισε, σου δημιούργησε μια απορία
ή μια διάθεση για περισσότερα, μείνε κοντά.
Θα σε ειδοποιούμε για νέα άρθρα
—και περιστασιακά για κάτι που θ’ αξίζει την προσοχή σου—
χωρίς θόρυβο.
Team Spectroom
Έχω την εξής απορία: Γιατί η μητέρα επέλεξε τον ρόλο του θύματος; Γιατί να υπομένει στωικά την κακή συμπεριφορά του γιού της, αντί να του διδάξει ενσυναίσθηση από την μικρή ηλικία και όχι με το τελευταίο της γράμμα;
Το γράμμα είναι επίσης κάπως υπόγεια εκδικητικό. Είναι σα να λέει πάρε να ‘χεις τώρα που φεύγω να καταλάβεις πόσο κακός ήσουν. Όμως αισθάνομαι ότι η εκδίκηση είναι προς την ζωή γενικότερα. Η μητέρα αισθάνεται ότι αδικήθηκε. Από την οικογένειά της, από τη ζωή ίσως, από τον σύζυγο που φαίνεται απών γενικά. Αλλά δεν αντιδρά ή δεν μπορεί να αντιδράσει με άλλον τρόπο από την παθητική επιθετικότητα. Είναι ο τρόπος που επιβλήθηκε στις γυναίκες αυτές τις τελευταίες χιλιετίες που έχουμε πατριαρχία.
Το νόημα και το μήνυμα της ιστορίας αυτής, είναι οι θυσίες που -πολλές φορές- κάνει μια μάνα για τα παιδιά της, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ακόμα κι αν της προκαλεί σωματικό ή ψυχικό πόνο. Και το κάνει με ανιδιοτέλεια, από καθαρό αίσθημα αγάπης, που πηγάζει από το αυθεντικό μητρικό της ένστικτο. Γι‘ αυτό και η μητρική αγάπη ειδικά, έχει εξυμνηθεί σαν πρότυπο.
Και μπορεί να ανέχεται την προσβλητική συμπεριφορά του παιδιού της, αλλά της φτάνει που είναι υγιής και μέσα από την δική της “θυσία-προσφορά”, μπορεί εκείνο να χαρεί τον κόσμο. Το πρότυπο αυτής της μητέρας, δεν θα διεκδικήσει ποτέ “δάφνες” για την όποια θυσία ή την αγάπη που προσφέρει. Αποτελεί αρχετυπικό χαρακτήρα και δεν είναι στην “φύση της” η ιδιοτελής συμπεριφορά.
Το μήνυμα της ιστορίας, θα ήταν το ίδιο, ακόμη και αν το παιδί ήταν κορίτσι. Δεν θα άλλαζε τίποτα. Το μόνο που θα ήταν διαφορετικό -ίσως- θα είναι οι δικές μας σκέψεις στο επίπεδο της ταύτισης που θα νιώσει ο κάθε αναγνώστης.
Δέχομαι όσα λες για την πατριαρχία, για τα στερεότυπα, τις διακρίσεις, και τις λανθασμένες ανατροφές. Αν και θα μπορούσε κάλλιστα -με τόσα που έχουμε δει και ακούσει- ν‘ αποτελέσει πραγματικό σενάριο, πιστεύω ότι εκφράζεις δικές σου προβολές πάνω στην ιστορία ή στο βίωμα της μητρικής “θυσίας”.
Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο!